چتربال سواری[۱] یا پاراگلایدینگ (به انگلیسی: Paragliding) یک ورزش تفریحی و رقابتی مخاطره آمیز است. در هنگام پرواز، خلبان آن پروازی با ویژگی‌هایی مثل سبک وزنی و پرواز آزاد را به طور همزمان با یک چتربال (به انگلیسی: Paraglider) که در واقع نوعی بادپر است تجربه می‌کند.

محتویات


چگونگی ورزش چترپری

پرونده:Paraglider launch Mam Tor.ogvپخش رسانه
 


پرش از روی تپه، انگلستان


پرواز می‌تواند به چند شکل آغاز شود. در روش اول خلبان با سرعت در جهت مخالف باد می‌دود و چتر را پشت سر خود می‌کشد. برخورد باد به زیر چتر آن را به احتزاز درمی‌آورد و نهایتاً موجب به پرواز درآمدن خلبان می‌شود. اگر باد شدیدتر باشد گاهی خلبان ابتدا در جهت مخالف می‌ایستد (به اصطلاح ریورز یا ضربدری گفته می‌شود) تا باد چتربال را از زمین جدا کند و سپس برگشته و شروع به دویدن می‌کند تا از زمین جدا شود. این روش‌ها معمولاً در نواحی کوهستانی انجام می‌شود تا خلبان بتواند از تفاوت ارتفاعش با زمین پست‌تر نیز برای تداوم مدت پرواز استفاده کند.
در روش دوم که معمولاً در نواحی پست استفاده می‌شود، خلبان به کمک یک وسیله دیگر کشیده می‌شود تا به ارتفاع مناسب برسد (معمولاً زیر ۳۰۰۰ پا) و بعد خود را از طنابی که توسط آن کشیده شده جدا می‌کند و مستقلاً پرواز می‌کند.
  •         
  •             

                 خلبان چتربال در حال پرواز؛ قزوین، ایران
                

            
  •         
  •             

                 خلبانان چتربال در حال پرواز؛ قزوین، ایران
                

            

تاریخچه

Parapente - 166.jpg 



اولین قدم‌ها در جهت شکل گیری چتربال در دهه ۱۹۶۰ میلادی توسط ناسا صورت گرفت. در آن دوره برای کاهش آسیب سفینه‌های فضایی به هنگام فرود از چتر استفاده می‌شد این روش تا قبل از اختراع شاتل‌ها رواج داشت اما در خلال این مطالعات فعالیت‌های مثبتی در جهت پیشرفت چترهای اتوماتیک و سقوط آزاد انجام گرفت. تا سال ۱۹۸۵ میلادی وسیله‌ای بنام چتربال وجود نداشت تا اینکه در حدود سال ۱۹۸۶ میلادی کوهنوردان سوئیسی برای پایین آمدن از کوه از این وسیله استفاده کردند. البته وسیله‌ای که آنها از آن استفاده می‌کردند بیشتر به چتر سقوط آزاد شباهت داشت و به مرور زمان به شکل امروزی تغییر شکل داد. پایین آمدن از کوه با چتربال انگیزه‌ای شد برای پیشرفت این ورزش بطوری که امروزه به ورزشی مستقل در نقاط مختلف جهان تبدیل شده‌است. در این راستا کارخانه‌هایی برای تولید این وسیله بوجود آمد که در پیشرفت و تکامل چتربال بسیار بسیار مؤثر بودند.
با اختراع کایت در دهه ۷۰ میلادی، پرواز جنبه مردمی تری به خود گرفت ولی پرواز با کایت به دلایلی مانند سختی فراگیری، حمل و نقل و وزن، برای همه آسان نبود. اواسط دهه ۸۰ میلادی و با آمدن چتربال، بخشی از این مشکلات حل شد و پرواز دیگر مختص افراد خاص نبود.

ورزش چترپری در ایران

ورزش چترپری در ایران، زیر مجموعه‌ای از ورزش‌های هوایی است. انجمن ورزش‌های هوایی ایران بعنوان متولی این ورزش در کشور زیر نظر فدراسیون انجمن‌های ورزشی فعالیت می‌کند. 
پاراموتور وسیله‌ای است متشکل از پاراگلایدر و موتور مخصوص جلو برنده که به صندلی خلبان نصب می‌گردد. پاراموتور یک نام عمومی برای بخش جلوبرنده یک پاراگلایدر است. متشکل از یک قاب وترکیبی از موتور، ملخ، اتصالات مناسب (با صندلی یکپارچه) و قفس می‌باشد. کنترل خلبان از طریق یک دستگیره کوچک که دردست خلبان قرار می‌گیرد (گاز دستی) صورت می‌گیرد.
این وسیله در گروه وسایل پروازی فوق سبک یا هواپیماهای فوق سبک قرار می‌گیرد و چون جزو ورزشهای هوایی محسوب می‌گردد نیاز به باند پرواز ویژه جهت فرود و برخاستن نیست.

محتویات


انواع پاراموتور

 


Miniplane paramotor over cape sounio greece


 



Photographe aerien paramoteur


 



EPC2008 Łomża (9)


موتورهای حرفه‌ای که مورد استفاده قرار می‌گیرند منحصراً دو زمانه از نوع احتراق داخلی کوچک، بین ۸۰cc و ۳۵۰cc، که سوخت آن بنزین مخلوط باروغن می‌باشد. این موتور جهت توان خروجی بالا و وزن سبک موتور که مورد علاقه استفاده کنندگان این وسیله است حدود ۳٫۷ لیتر سوخت در هر ساعت بسته به بازده پاراگلایدر، وزن موتور به علاوه خلبان و شرایط محیط مصرف می‌کند. موتورهای مدل ۴ زمانه والکتریکی وتوان‌های مختلف از کارخانه‌های مختلف در اختیار خلبانان هستند. اولین مدل برقی در سال ۲۰۰۶ مدت زمان کوتاهی از پرواز را ثبت کرد.[۱]

رکورد مسافت


کشورهای سازنده

شرکت‌ها و کارخانه‌های زیادی در دنیا به ساخت آن اقدام کرده‌اند، اما آمریکا، ایتالیا، آلمان، جزو پیشکسوتان تولید موتورهای مختلف این وسیله پروازی هستند.[۲][۳]

گواهینامه پرواز

بعد از گذراندن آموزش پاراگلایدر و مستقل شدن در پرواز و کسب مهارت لازم، شخص می‌تواند آموزش پاراموتور را آغاز نماید، دقت نمائید که تئوری و عملی پاراموتور کاملاً برخلاف تصور علاقه‌مندان این رشته با پاراگلایدر فرق دارد.[۴]

امنیت

دوره‌هایی را که نیاز دارید حتماً بگذرانید قبل از آنکه خودتان دست به ماجراجویی بزنید. اولین اشتباه شما در ورزشهای هوایی نظیر پاراموتور و پاراگلایدر می‌تواند آخرین تجربه زندگی تان باشد